strona główna 
 

 

 



Chińskie kempo

Kempo powstało w Indiach około 3000 lat p.n.e. Było ono spośród wszelkich systemów walki najbardziej zbliżone i podobne do karate. Wybitnym ekspertem kempo był książę Botama, który praktykował je na równi z buddyzmem przez całe swoje życie. Kempo uprawiali przede wszystkim buddyści, którym służyło za formę samodoskonalenia psychofizycznego jak i samoobrony.
Kiedy w II wieku p.n.e. do Chin dotarły zwiastuny nowej religii - buddyzmu, pojawiły się także pierwsze wiadomości o kempo. Nowa religia ogranęła najpierw elity a póżniej szerokie masy społeczeństwa chińskiego. Działo to się w okresie od IV do VII wieku n.e. 
Główne zasługi w krzewieniu buddyzmu w Chinach przypisuje się człowiekowi o nazwisku Bodhidharma (w Chinach zwanego Tamo lub Damo, w Japonii - Daruma Taishi), który ok. 525 roku n.e. przebył drogę z Indii do Chin celem nauczania nowej odmiany buddyzmu tzw. Zen. Z osobą Bodhidahrmy wiąże się wszelkie początki sztuk walki. Jako, że na dworze cesarskim nie znalazł posłuchania osiedlił się z nieliczną grupą zwolenników w zbudowanym w 495 roku klasztorze Shaolin (młody las) zwanym po japońsku Shorinji, położonym w prowincji Hunan. Sekta Zen, która tam powstała propaguje osiągnięcie nirwany (satori - jap.), czyli duchowego "oświecenia" lub "przebudzenia" na drodze medytacji. Bodhidharma widząc zasypiających podczas wielogodzinnego skupienia mnichów oraz ich słabą tężyznę fizyczną opracował zestaw ćwiczeń fizycznych, które opisał w I-chin-ching (Księga przemiany mięśni), tak aby zgodnie z jej wskazówkami mnisi mogli osiągnąć doskonałość i wewnętrzną harmonię na drodze medytacji duchowej  oraz treningu fizycznego. 

Bodhidharma

   

W tym okresie wiele razy zmieniała się nazwa kempo. Najpierw nazywano je Nalo-jan, póżniej Aro-han a jeszcze później I-Jinsin. Mnisi z klasztoru stali się sławni w całych Chinach ze względu na swoje niezwykłe, jak to określano, umiejętności walki wręcz i to z kilkoma przeciwnikami naraz.
W tamtych czasach trening kempo różnił się od współczesnych treningów karate. Polegał on przede wszystkim na ćwiczeniach kata - prostych form ruchowych. Kata dla mnichów były nie tylko treningiem fizycznym ale także dynamiczną formą medytacji równie ważnej jak medytacja w pozycji siedzącej. Po wielu latach treningu mnisi dochodzili w formach ruchowych do takiego stanu perfekcji, że zaatakowani reagowali odruchowo, automatycznie stosując techniki kata. Bodhidharma głosił, że więcej daje praktykowanie kempo bez medytacji niż medytacja bez kempo.

Po śmierci Bodhidharmy Shaolin Kempo zaczęło się rozprzestrzeniać w całych Chinach. Z czasem pojawił się nowe odmiany tej sztuki walki. Około roku 842 okoliczni możnowładcy i książęta doszli do wniosku, że klasztor Shaolin stanowi zagrożenie dla ich interesów . Zorganizowano zbrojny najazd. Pomimo zaciekłego oporu stawianego przez garstkę mnichów, klasztor zniszczono. Rozproszeni po różnych obszarach Pańswa Środka mnichowie rozpoczęli nauczanie kempo, przyczyniając się do jego rozwoju już jako kung-fu.
Kolejnym trudnym okresem dla tej sztuki walki stanowiły lata panowania dynastii Sung (960-1279). Jej przedstawiciele szczególnie nienawidzili ekspertów kung-fu, widząc w nich dawnych eks-mnichów propagujących buddyzm Zen.

Shaolin współcześnie

   

Kiedy w latach 1644-1912 Mandżurowie ustanowili dynastię Ching najechali na Chiny. Klasztor Shaolin jako ostoja oporu w prowincji Fukien został ponownie zniszczony, zaś mnichowie jak wcześniej ulegli rozproszeniu. Spowodowało to gwałtowny wzrost zainteresowania sztukami walki, które w oczach Chińczyków stały się jedyną drogą do osiągnięcia wyzwolenia. W wielu ośrodkach potajemnie szkolono kempoków do walki powstańczej z najeźdźcą. W okresie tym powstają także nowe szkoły: Pakua oraz Tai-chi.


 drukujwyślij ten link
 
    projekt, wykonanie: Dekorus